Księga Życia
MUZEUM
Ostatnia grupa dnia.
Ciekawe, dlaczego nikt ich nie chce.
PRZEWODNIK
W dziesiątkę.
Dzień dobry, stary człowieku!
Muzeum? Znowu?
Wszystko jest głupie.
-O rany. -W porządku, Thomas.
Oprowadzę ich.
Jesteś pewna?
Myślę, że są tu za karę.
Nie martw się. Poradzę sobie.
Idź na swoją przerwę.
Dzięki.
Za mną, dzieci.
Psze pani! Wejście jest tutaj.
Owszem, ale wy nie jesteście jak inne dzieci.
O, nie, nie.
Wam trzeba pokazać coś wyjątkowego.
Wejdźcie tymi drzwiami.
Coś się pani przywidziało.
Tak?
A może to wy czegoś nie widzicie?
Jejku.
Chodźcie.
Dziś jest drugi listopada.
Czy ktoś wie, dlaczego ta data jest ważna?
Czwartek z taco!
Nie.
Opychamy się cukierkami po Halloween?
-Nie. Dziś jest Święto Zmarłych. -Zaraz.
To jakieś święto żywych trupów?
Nie możecie tędy wejść!
Wpakujesz nas w tarapaty. Przedwieczne zasady...
administracji muzeum.
Może mógłbym przymknąć oko, moja...
droga.
Patrzcie, dzieci, olśniewające piękno
Meksyku!
Jeju!
Ale tu czadowo.
Jak dużo czaszek!
Przynajmniej nie jest drętwo.
Jeju!
Co to za książka?
To jest Księga Życia.
Świat to wiele opowieści,
a wszystkie one są tutaj.
Ta księga kryje wiele prawd.
Niektóre są nawet prawdziwe.
"Bitwa Cinco de Mayo"?
Majo! Kocham majonez!
A niektóre nie do końca.
El Chupacabras, legendarny wysysacz kóz?
Muszę go mieć.
Choć możecie wątpić w niektóre z tych historii,
jedno wiemy na pewno:
Meksyk to centrum wszechświata.
A dawno temu w centrum Meksyku
było urocze miasteczko o nazwie San Angel.
Churros! Churros!
Lukrowane churros!
Naturalnie skoro San Angel było centrum wszechświata,
bezpośrednio pod nim leży
Kraina Pamiętanych,
radosne i magiczne miejsce dla tych, którzy żyją
we wspomnieniach swoich bliskich.
A jeszcze niżej
jest Kraina Zapomnianych,
smutny i samotny cel wędrówki dla tych biednych dusz,
o których nikt już nie pamięta.
Ale zanim zacznę naszą opowieść naprawdę,
musicie poznać dwoje magicznych władców tych krain.
Kto to jest?
To jest La Katrina.
Jest zrobiona z samych słodyczy.
Jaka ona ładna.
Prawda?
Kocha wszystkich ludzi
i wierzy, że ich serca są czyste i dobre.
A to jest Xibalba.
Ten czarujący łotrzyk uważa, że ludzie są niezbyt uczciwi, jak on sam.
Można się go przestraszyć.
Tak. Jest zrobiony ze smoły i samych paskudnych rzeczy.
On jest taki...
ładny.
A ten cudak z brodą?
To jest Świeczkarz. Utrzymuje wszystko w równowadze.
Jest zrobiony z wosku, a jego broda jest pełna chmur.
Chmur?
No dobrze. Pokażę wam coś jeszcze.
Te drewniane figurki
przedstawiają bohaterów tej historii, tak prawdziwych jak wy czy ja.
Jejuniu.
Nasza opowieść zaczyna się
w dniu, w którym Meksykanie obchodzą
Święto Zmarłych.
Zawsze naprzód.
Walcz do końca!
W tym radosnym, magicznym dniu
ludzie zanoszą smakołyki i dary
na groby tych, których kochali.
To jak sto przyjęć urodzinowych naraz.
To prawda.
W to akurat Święto Zmarłych,
po stuleciach wygnania,
Xibalba poczuł, że ma dość.
Doprawdy, moja droga,
nie masz pojęcia, jak zimna i paskudna stała się Kraina Zapomnianych.
Tak jak i twoje serce, Xibalba.
Jak twoje serce.
Dlaczego ja rządzę smętnym pustkowiem,
gdy twoim udziałem jest wieczna zabawa w Krainie Pamiętanych?
To zwyczajnie niesprawiedliwe.
Xibalba!
No co? To jego czas.
W przybliżeniu.
Nie dziś, mój kochany.
Słuchaj, moja droga, zamieńmy się krainami.
Błagam cię!
Jesteś taki słodki, kiedy błagasz.
Mówię poważnie. Nienawidzę tam być.
Hej. Jesteś tam, bo oszukiwałeś.
Sam sobie pościeliłeś tym zakładem.
Nie jesteś tym, w którym się zakochałam
setki lat temu.
Nie rozpamiętujmy przeszłości, mi amor.
W każdym razie, zastanawiałem się,
co powiesz na nowy zakładzik?
Myślisz, że ugasisz płomienie mojego gniewu nowym zakładem?
Co dokładnie miałeś na myśli?
Sprawdźmy menu na dzisiejszy wieczór.
Spójrz tam, moja miła. Klasyczny dylemat śmiertelników.
Dwaj chłopcy. Serdeczni przyjaciele.
Zakochani w tej samej dziewczynie.
Nie lękaj się, senorita. Przybył twój bohater!
Ach, tak?
Jak śmiesz przeszkadzać gitarzyście?
Dziewczyna jest moja.
Nigdy!
Ona jest moja.
Nie należę
do nikogo.
Sądzę, że mamy nasz zakład: który z chłopców ją poślubi.
Doskonale.
Każde z nas wytypuje jednego z nich na zwycięzcę.
Chodźmy życzyć im szczęścia.
Nie miałaś siedzieć w domu za karę?
Mój ojciec przesadza.
Skąd miałam wiedzieć, że kury nie lubią się kąpać?
Nie martw się. On wie, że dziś broni cię prawdziwy mężczyzna.
Daleko ci do niego.
Mam przecież wąsy.
Całkiem jak twoja babcia.
Maria.
Manolo!
Chodź, mijo.
Twoja mama byłaby z ciebie dumna.
CARMEN SANCHEZ UKOCHANA MATKA
Myślisz, że ona wróci dziś w nocy?
Carmen tu jest.
Ale raczej jak...
Jak ciepło, które czujesz, gdy ktoś, kogo kochasz, jest przy tobie.
Każda z tych rodzin kogoś straciła.
Ale póki ich pamiętamy,
możemy czuć ich obecność
w jedną noc każdego roku.
Ale ja myślałem, że ją jeszcze raz zobaczę.
Zawsze pachniała kwiatami.
Pamiętam, jak śpiewała.
To była dobra kobieta.
Bardzo za nią tęsknię.
Postój spokojnie, a poczujesz to.
Twoja mama tu jest, razem z naszymi przodkami.
Dopóki ich pamiętamy, są z nami.
Z chwilą, kiedy o nich zapomnimy, odejdą naprawdę.
Czuję ich.
Dobrzy ludzie,
mogę prosić o kawałek chleba?
Jestem taka głodna.
Mama na pewno by go pani dała.
Prawda, papo?
Dziękuję, mój drogi.
W zamian masz moje błogosławieństwo.
Niech twoje serce będzie zawsze czyste i dzielne.
Co się mówi, Manolo?
Dziękuję, senora. Dziękuję.
Ten Manolo.
Zawsze wszystko rozdaje.
Prawda, tato?
Ojciec Joachima, kapitan Mondragon,
zginął, walcząc ze strasznym bandytą,
zwanym Szakalem.
Kto tu jest?
Młodzieńcze, mogę cię prosić o kromkę chleba?
Jestem taki głodny.
Ten chleb jest dla mojego ojca.
I jest pyszny.
To może byś się wymienił?
Na stary medal? Proszę cię.
To nie jest zwykły medal, chłopcze.
Dopóki będziesz go nosił, nie da się ciebie zranić.
Da on ci też niezrównaną odwagę.
Naprawdę?
Umowa stoi.
Tylko dobrze go ukryj.
Pewien król bandytów
nie cofnie się przed niczym, żeby go odzyskać.
Król bandytów?
Masz na myśli Szakala?
Gdzie on się podział?
A więc, jeśli mój chłopak poślubi dziewczynę,
będę wreszcie rządził Krainą Pamiętanych.
A jeśli mój chłopak poślubi dziewczynę, wtedy...
Przestaniesz się mieszać do spraw ludzi!
Co?
Nie mogę!
Daj spokój. To cała moja radość!
No to nici z zakładu.
Doskonale, moja droga.
Mocą przedwiecznych zasad
pieczętujemy zakład.
I tak oto doszło do największego zakładu w historii.
Manolo kontra Joachim o rękę Marii.
Zaraz. Czyli ci dawni bogowie wybrali troje małych dzieci do...
Reprezentowania całego świata?
-Tak. Nieźle, co? -Tak!
Mów dalej, paniusiu.
Jesteś taki słodki.
O, nie.
Nie na mojej zmianie.
Musimy uwolnić zwierzęta!
Szybciej, chłopaki!
Do roboty!
-Tak! -Zaczekaj, Mario.
Nie!
Obywatele San Angel, proszę!
Błagam was.
Po Rewolucji
potrzebujemy więcej ochotników do tej potężnej brygady.
Do bohaterskiej brygady, która nas obroni przed Szakalem.
Szakal tu jest!
Wolność!
Mario, co tym razem zrobiłaś?
Przejście dla wolności!
Stać!
O, nie!
Ojej.
O raju.
Zawsze naprzód.
Walcz do końca.
On ma dar.
Świetna forma, mijo.
To mój syn!
Dziękuję, Manolo.
Gracias
Ojej.
Co przegapiłem?
Nic się panu nie stało?
Uratowałeś mi życie.
A ja...
Cicho, chłopcze. Ja mówię.
-Ale ja... -Cicho.
Ta dziewczyna będzie miała kłopoty!
O-o.
Maria!
Przepraszam, papo.
Ja tylko...
Gitara Manolo.
Maria!
Koniec z nieposłuszeństwem!
Będziesz się zachowywała jak dama.
Dlaczego?
Bo ja tak mówię!
Wysyłam cię do Hiszpanii.
Siostry ze Zgromadzenia Wiecznego Ognia Czystości
cię wychowają.
-Co? -Ale, papo!
Nie. To postanowione. A teraz idź do domu!
Joachimie, jesteś taki sam jak twój ojciec.
Temu miastu przydałby się nowy bohater.
Chodź.
Jesteś jak syn, którego nigdy nie miałem.
Mój chłopcze, twój ojciec był mi niczym brat.
A ty dokąd?
On nie może zmusić Marii do wyjazdu.
Ojcowie robią to, co jest dla ich dzieci najlepsze.
Chodź.
Widziałem, jak walczyłeś z tą bestią.
Nasi z przodkowie byli z ciebie dumni.
Maria też była pod wrażeniem?
Jak każda dziewczyna w mieście.
Mówią, że byłem największym toreadorem w historii naszej rodziny,
ale to ty, mój synu, będziesz największym Sanchezem!
Będą układali pieśni o tobie!
A ja będę je śpiewał!
Co takiego?
Będę je śpiewał.
Synu, śpiewanie to nie jest zajęcie godne toreadora.
Ale ja chcę być muzykiem.
Nie. Musisz się skoncentrować.
Zaczniesz się uczyć od zaraz.
Twój dziadek, Luis, uczył mnie, gdy byłem mniej więcej w twoim wieku.
Czy to nie wtedy ten byk prawie cię zabił?
Ach, wspomnienia.
Mój jedyny syn walczący z wściekłymi, półtonowymi bestiami.
Rodzinna tradycja trwa.
Hura.
Nadszedł w końcu dzień, w którym Maria miała wyjechać na naukę.
Dla trójki amigos oznaczało to rozstanie.
Adios, Maria
Napisz szybko.
Postoję sobie z boku.
Będzie mi was brakowało.
Będziemy na ciebie czekać.
Jak długo będzie trzeba.
Nie przestawaj grać.
A ty
nie przestawaj walczyć o to, co słuszne.
Mam dla ciebie prezent. Lepiej go teraz otwórz.
Chwila. Miały być prezenty?
Dałem mu na imię Chrum.
Będzie się tobą opiekował.
Pamiętam cię.
Pomyślałem, że musisz zabrać z sobą jakąś cząstkę miasta.
Dziękuję.
Nikt nic nie mówił o prezentach.
Możesz potrzymać Chruma?
Z przeprosinami za zniszczenie twojej gitary.
Wszyscy wsiadać!
Muszę iść.
Nie zapomnijcie mnie!
Mario!
Twój kapelusik!
Graj zawsze z serca Maria
Mario!
Jak wrócisz,
zaśpiewam dla ciebie!
A ja będę za ciebie walczył!
Upłyną lata, nim znów zobaczą Marię.
Będę czekał na ciebie.
Będę śmiały
Będę silny
Raz, dwa, trzy.
I głowy użyję
Równie często jak serca
Ujarzmię ciało
I skupię wzrok
Raz, dwa, trzy! Raz, dwa, trzy!
Spętany umysł
Wyswobodzę z kłamstw
I ugnę kolana
-Na razie czekając -Hej, Manny!
Ugnę kolana
-Wiem, czego chcę -Tak! Całkiem jak ojciec!
I będę czekał Będę czekał na ciebie
A tak kończysz z bykiem!
I będę czekał
Będę czekał na ciebie
I będę czekał Będę czekał na ciebie
Będę czekał, będę...
Nie będę na ciebie czekał!
Papo, właśnie szedłem.
Po latach nauki ojciec wysyłał Manolo na jego pierwszą korridę,
która zrządzeniem losu
miała się odbyć w dniu powrotu Marii.
Czekaj, papo!
Całą noc grałeś z tymi mariachi?
Chcesz skończyć jak te matoły?
Dobra, Manny, poczekamy za drzwiami.
-Pan Sanchez chyba nas nie lubi. -Tak myślisz?
Cisza, wałkonie!
Mieszkasz pod moim dachem,
przestrzegaj moich zasad.
Będziesz matadorem!
Papo, to jest moje życie.
Wszyscy Sanchezi są toreadorami!
Co do jednego.
Byłam bestią na arenie. Bestią!
Masz to we krwi. To twoje przeznaczenie.
Ile razy mam to powtarzać?
To nie ja tego pragnę. To ty.
Moj synu, Joachim może sobie być miastowym bohaterem,
ale ty będziesz dzisiaj bohaterem areny.
O ile tym razem zabijesz byka.
Przecież zabił byka któregoś dnia, jak się uczył!
To się nie liczy.
Nie. Zabijanie byków jest złe.
Znów to samo.
Te dzisiejsze dzieciaki z długimi włosami i ich wstrętem do zabijania.
Idę stąd.
Nie kochasz swojej rodziny?
To bierz się za tego byka, mijo.
Nie hańb naszego nazwiska.
Bądź Sanchezem!
Mijo,
on tego nie zrobi.
Hej, Manolo!
Zawsze naprzód.
Walcz do końca.
Bohater San Angel powraca!
Daj spokój.
Nie myślałeś chyba, że przegapię twoją pierwszą korridę?
Maria też tu jest!
Widziałeś ją? Nie mogę się doczekać, by jej to pokazać.
Czyli wróciła tylko po to, żeby zobaczyć ciebie?
Daj spokój. To nie...
Ty masz swoje medale, a ja mam arenę.
Zobaczymy, co Maria woli.
Dobrze, że wreszcie poważnie podchodzisz do korridy.
Powinieneś mnie widzieć na arenie. Teraz naprawdę czuję się tam sobą.
Prawdziwym Sanchezem.
Ci, którzy żyli przed nami, rzucają długi cień, co?
Bardzo.
Niech Marię zdobędzie lepszy, bracie.
Joachim!
Z okazji powrotu Marii z Europy
miasto miało rzadki przywilej gościć najwybitniejszego ze swych synów,
odznaczonego medalami bohatera.
Powiadają, że Joachim wędruje od miasta do miasta, broniąc ich przed bandytami.
Joachim
Tak!
I to jest mój chłopak.
Dzień dobry, generale.
Ma pan wspaniałe wąsy.
Oczywiście,
wszyscy w mieście byli ciekawi, na kogo wyrosła mała Maria.
Wrócił klejnot naszego miasta.
Będzie pomagała w sierocińcu.
Podobno czyta książki. I to dla przyjemności.
Niemożliwe!
Senorita Posada.
Hola, Joachimie.
Bardzo miło cię widzieć.
I jest taka naturalna!
No co?
Powiadają też, że Manolo
jest największym Sanchezem w historii!
Tak!
Mój chłopak!
No co?
Chciałbym dedykować tę korridę
pannie Marii Posada.
Witaj w domu, senorita.
Mam alergię na umieranie!
Szczególnie na twarzy!
Oto Sanchez!
Manolo!
Ojej.
Mój syn!
Manolo! Manolo!
No dalej, mijo.
Dla mnie.
Dla naszej rodziny. Bądź Sanchezem!
Nie.
Zabijanie byków jest złe!
Widzisz?
Mówiłam, że tego nie zrobi.
Brawo!
Nie musimy zabijać byków!
O, nie, Manolo.
Adios, Mario.
Manolo.
Manolo. Wstawaj!
Przepraszam, papo.
Nie pogarszaj tego przeprosinami.
Sanchez nigdy nie przeprasza! Nigdy!
W życiu.
Jeśli być toreadorem, znaczy...
znaczy zabijać byki,
w takim razie nie jestem toreadorem.
Nie. Nie jesteś Sanchezem.
Zwycięstwo!
Ten biedny chłopak nie miał szansy, moja droga.
Ale było miło.
To jeszcze nie koniec.
Och, Mario.
Gdy przed chwilą byłaś tu
Nie śmiałem w oczy spojrzeć ci
Jesteś niczym anioł
Łzy do oczu cisną się
Bo jestem klown
Zwykły błazen
Co ja robię tu?
Kogoś udaję
Bo to nie ja
Och, Manolo.
Mario!
Co to było?
Nie znasz kobiet, mój luby.
Tego wieczora generał Posada wydał wspaniałe przyjęcie powitalne dla Marii.
Ale, widzicie, miał większe plany.
Za Joachima!
Za wielkiego bohatera!
Szkoda, że będziesz w mieście tylko kilka dni.
Może gdyby cię tu coś zatrzymało...
Na przykład wyjątkowa dziewczyna...
Co, Mario?
Papo!
No co? Co ja powiedziałem?
Ten mój ojciec.
Naprawdę wspaniale cię znów widzieć, Joachimie.
Te wąsy. I te wszystkie medale.
A ten za co dostałeś?
Za nic! Za nic, za nic.
Co? Ja nic nie...
Może opowiesz mi jeszcze coś o Europie?
Było cudownie.
Piękna muzyka i sztuka, i książki. Było wspaniale.
Książki, sztuka, wspaniałość.
Musiałaś się dużo nauczyć, Mario.
Kiedyś na pewno
dasz jakiemuś mężczyźnie bardzo, bardzo dużo szczęścia.
I mam nadzieję, że jego wąsy albo jego medale
uczynią cię bardzo, bardzo szczęśliwą.
Ach, tak?
No tak.
Za każdym mężczyzną ze wspaniałym wąsem stoi piękna kobieta.
O, tak.
I będę mu gotowała i sprzątała,
będę na każde jego skinienie.
To brzmi dobrze. Wręcz bardzo dobrze.
A ty... Ty jesteś taka śliczna.
Kpisz ze mnie?
O rany.
Tak patrzysz na kobiety?
Jesteśmy tylko po to, by uszczęśliwiać mężczyzn?
Tak.
No nie wiem.
Chyba straciłam apetyt.
Nie, proszę, nie wstawajcie.
Jeśli mi wybaczycie, pójdę zajrzeć do Chruma.
To moja świnia.
Muszę pobyć w bardziej cywilizowanym towarzystwie.
Wybrałeś sobie ognistą babkę.
Dobre, Joachimie! Bardzo dowcipne.
Nie mogę uwierzyć, że generał zaprosił całe miasto!
Poza tobą, Manolo.
Przykro mi, brachu.
Nawet nas zaprosił.
A nas nie cierpi.
To beznadziejne. Straciłem ją na rzecz Joachima.
Słuchaj, trzeba tylko uderzyć we właściwy ton
i bądź spokojny, pójdzie jak z dzieckiem, za rączkę i do baru.
Byliśmy już w czterech barach!
Dwa razy!
Chwila. Doskonale wiem, co zagrać.
Musi być romantycznie...
I z klasą...
Ale z nutą godności.
Ty, i więcej nie chcę nic
Nie mów: kumpel to
Och, skarbie, ty...
Normalnie ją porwało.
Nie rozumiem. Zawsze działa.
Nawet na moją żonę.
Zaraz. Jesteś żonaty?
Już wiem! Naśladuj mnie.
Gdy cię kusi ciało niezrównanie sexy
Mami vamos, powiedz to
Bardzo romantyczne, Pepe.
Nic więcej nie wymyślę.
Dobra, moja kolej!
Raz, dwa, raz, dwa, tres, cuatro!
Ta dziewczyna to nie twoja liga, brachu.
Chodźmy coś zjeść!
Graj zawsze z serca Maria
Za bardzo cię kocham
By żyć bez twojej miłości
Za bardzo cię kocham
Niebo mi świadkiem
Bo prawda to jest
Że jestem sobą
Gdy śpiewam tę pieśń
To miłość prawdziwa i nasza
Bo kocham cię tak
Żyję dla ciebie
Imię twe szepczę noc w noc
Za bardzo cię kocham
To jedno jest we mnie I wiem, że ma być tak
Bo jestem sobą
Gdy śpiewam tę pieśń
To miłość prawdziwa i nasza Bo kocham cię tak
Niebo zna imię twe Błagałem je
By dało ci tu ze mną być
Bo ty jedna dopełniasz mnie
Walczył będę, byś mogła mą być
Za bardzo cię kocham
Niebo mi świadkiem, bo prawda to jest
Ma dusza - twój dom
Twe serce - mój cel
To miłość prawdziwa
I moja, bo kocham cię
To miłość prawdziwa i twoja Bo kocham cię
To miłość prawdziwa i nasza
Jeśli i ty kochasz mnie
Sądziłeś, że to będzie takie proste?
Właściwie tak.
Manolo!
Zaczekaj, już idę.
Joachimie...
-Co ty robisz? -Mario,
wyjdziesz za mnie?
Tak.
Nie martw się, twój ojciec powiedział, że możesz.
On... Co?
Kto inny obroni nas przed Szakalem?
Co straciłem?
Chwila.
On też się oświadczył?
Nie.
Miałeś zamiar?
Co?
Ja się oświadczyłem pierwszy. Możesz iść zadźgać byka.
Zachowujecie się jak głupcy!
Zaraz, ja też?
Jesteś taki silny, Joachimie.
Dzięki, dużo ćwiczę.
Kocham cię, sam wiesz,
ale jak obronisz Marię,
jeśli nawet byka nie umiesz zabić?
Dobre, Joachimie!
Tak? Nigdy nie będziesz takim bohaterem, jakim był twój ojciec!
To już przesada.
Zabierz mi sprzed twarzy ten palec.
-Nie wytykaj mnie palcem! -Nikt nie wytyka tak jak ja!
To głupie, strasznie dziecinne.
Joachim!
Spróbujmy się!
Manolo!
Co?
-Miało być banjo? -Patrzcie,
on ma gitarę. I co teraz?
La musica? Już się boję!
Nauczę cię dobrych manier.
Joachim!
Wspominałam, że uczyłam się też fechtunku?
Dobrze. Załatwimy to później.
Kiedy zechcesz. Gdzie zechcesz.
Serio, chłopaki?
Nie!
Nie idź, Joachimie!
A jak przyjdą bandidos?
Idą bandidos!
A Joachima nie ma!
Wszystko stracone
Drżyjcie ze strachu przed potęgą armii Szakala!
Kobiety i dzieci, do kościoła!
Mężczyźni, przepędzimy bandytów Szakala!
Kto jest ze mną?
Nie jest dobrze.
Słuchajcie, tchórze!
Oto żądania Szakala!
"Oddajecie kurczaki,
forsiaki,
prosiaki,
marmoladę
i na wąsy pomadę".
To wygląda jak "knoty", ale chyba ma być "klejnoty".
Tak, klejnoty.
Jak nam to wszystko dacie,
to może nie spalimy
wam miasta.
Chcecie spalić miasto? To musicie przejść przeze mnie!
Hej, brzydalu!
Walcz z prawdziwym mężczyzną,
z prawdziwie wyjątkowym wąsem!
Joachim!
Jedno szczęście! Jesteś!
Masz, potrzymaj to.
I to. I to.
Jeśli ci za ciężko, możesz oddać Marii do potrzymania.
Jestem Joachim, syn kapitana Mondragona!
Dzisiaj miasto San Angel
jest pod moją opieką.
Szykujcie się na manto.
Dołóż mu, Plomo!
Joachim!
Kto chce jeszcze?
Na niego!
Hej, dziewczyno.
Ty głupolu.
Dobra, wcale mnie to nie boli.
Piękniś-bohater!
On ma Medal Wiecznego Życia!
Joachim!
Odwrót!
I nigdy tu nie wracajcie!
Tak! Uciekajcie sobie!
To było niesamowite.
Tak. Naprawdę jesteś bohaterem.
Może teraz
moglibyśmy kontynuować naszą konwersację, senorita Posada?
Mario, proszę, zrób to dla miasta.
Bez Joachima
jesteśmy na łasce Szakala.
No więc, może byś mi opowiedział o niektórych ze swoich medali?
A więc, ten dostałem za przyjęcie porodu jedną ręką,
podczas gdy drugą siłowałem się z niedźwiedziem. Nic wielkiego.
No przecież. Jasne, że wybierze Joachima.
A widzieliście te wąsy?
Zwariowałeś?
Maria zrobi to, żeby ochronić miasto.
-Przedkłada obowiązek nad głos serca. -Tak.
Czasem życie bywa naprawdę ciężkie.
Zawiodłeś na arenie i poza nią.
Cała rodzina Sanchezów byłaby bardzo
tobą rozczarowana.
Proszę, nie mów tak.
Słuchaj. Kochasz Marię?
To walcz o nią jak mężczyzna!
Już za późno. Joachim się jej oświadczył.
-I to jest mężczyzna. -Cicho, Carlos!
Manolo,
jeśli Maria nie odpowiedziała Joachimowi "tak",
to odpowiedziała "nie".
I co teraz zrobisz, synu?
Po tym jak ukradł Xibalbie w bitwie czarodziejski medal,
Szakal awansował na króla bandytów.
Ale kiedy Xibalba mu go odebrał, Szakal się załamał.
Znaleźliśmy medal! Medal Wiecznego Życia!
Jest w mieście San Angel.
-Jesteś pewien? -Przysięgam! Przysięgam!
Piękniś-bohater go nosi, żeby bronić miasta!
Wyglądał dokładnie tak.
Zbierz moich ludzi.
Ruszamy do San Angel.
Wróciłeś do mnie, medalu.
Ten dostałem za ocalenie sierot z pożaru
i powrót po ich kołyski, a potem po ich zabawki.
Uratowałem też szczeniaczka z kolcem w łapce.
A ten medal jest za to, że mam najwięcej medali.
No to jesteśmy.
Dziękuję ci za tyle wyczerpujących informacji o... tobie.
Mam coś dla ciebie, Mario.
Jak miło z twojej...
Marii z wyrazami miłości Joachim
Ojej.
Odjęło mi mowę.
Wiem. Często się z tym spotykam.
Dobranoc, Joachimie.
Zaczekaj. Mario.
Tak?
Mój kapelusik.
Miałeś go przez te wszystkie lata?
Cóż, to on dodawał mi sił.
A w kwestii oświadczyn, zastanowisz się chociaż?
Dobrej nocy, Joachimie.
Tak! Tak, tak, tak!
Joachimie, jesteś super!
Tak!
Spotkaj się ze mną o świcie na moście.
Nie mogę. Mój ojciec...
Proszę. Mario. Błagam cię.
Jeśli będą sami,
przegram zakład.
Zajmij się tym, stary druhu.
Manolo.
Mądrość to:
Tylko głupi gna
Lecz na nic mi
Bo pokochałem cię
Lecz na nic mi
Bo pokochałem...
cię
Oto, co chciałem ci pokazać.
Jakie to piękne.
To, co czujesz teraz,
odczuwam zawsze, kiedy jestem z tobą.
Nie mogę ci dać pierścionka.
Nie mam niczego poza moją miłością.
Och, Manolo.
Może nie jestem bohaterem, Mario,
ale przysięgam całym sercem,
że nigdy nie przestanę cię kochać.
A ja nigdy nie przestanę kochać mężczyzny,
który gra z serca.
-Wąż! -Nie!
Mario!
Nie.
Pomocy!
Co ty zrobiłeś, Manolo?
Tam był wąż i...
Ona nie żyje.
Dlaczego jej nie broniłeś?
Mario!
Och, nie. Och, nie!
To wszystko twoja wina! Odejdź!
Bo jak nie...
Moja mała córeczka.
Co ty zrobiłeś, chłopcze?
Co ty zrobiłeś?
To powinienem być ja.
Tak. Masz rację.
Nie!
Maria umarła?
To nie może być prawda!
Co to za opowieść? Jesteśmy tylko dziećmi!
Podczas gdy niebo płakało deszczem,
Manolo wrócił po swoją gitarę.
Nigdy już jej nie zobaczę.
Jesteś pewien?
Chcesz jeszcze zobaczyć Marię?
Z całego serca.
Zastanów się, co mówisz,
chłopcze.
Graj zawsze z serca Maria
Z całego serca.
Załatwione.
Mario...
Nie!
Manolo też?
O co Meksykanom chodzi z tą śmiercią?
To się nie może tak skończyć. Prawda?
Moje drogie dziecko, to nie koniec.
Witaj
w Krainie Pamiętanych!
Dotarłem.
I w dodatku w Święto Zmarłych.
Gdzie jest...
Początkowo będziesz trochę zdezorientowany.
Nie próbuj ogarnąć wszystkiego naraz.
Zacznijmy od imienia.
Maria Posada!
Naprawdę?
Czego ci rodzice nie wymyślą.
Nie ma na mojej liście Marii Posada.
Nie, nie.
Ta, której szukam, to Maria Posada.
Ja się nazywam Manolo Sanchez.
Jeszcze jeden Sanchez?
Ależ się ta rodzina rozrasta.
Moi krewni! Pomogą mi znaleźć Marię!
Zabierzesz mnie do nich?
Z radością pomogę młodym się odnaleźć.
Trzymaj się!
Wiesz, jestem tu od lat, czekając
na moją ukochaną kruszynę.
Cześć, kotku!
Za szybko! Wio!
Kraina Pamiętanych tętniła życiem i radością!
Wszystko było jak w świecie na górze,
tylko bardziej kolorowe,
jeszcze piękniejsze i bardziej radosne!
A w Święto Zmarłych
trwały tu niekończące się uczty i widowiskowe parady.
Patrz. Twoja rodzina jest tam.
Ojej.
Wskakuj!
O, tak!
Jeszcze jeden Sanchez-toreador.
Ty jesteś
Niezwykły Carmelo Sanchez!
Tak! Słynąłem
z tego, że walczyłem z bykami bez płachty!
Płachty są dla tchórzy!
Pomożesz mi znaleźć Marię Posada?
La Katrina może ci pomóc. Ona wszystkim pomaga. Czekaj.
Wielki Jorge Sanchez!
Do usług!
Słynąłem z tego, że walczyłem z bykami
przy pomocy jednej ręki i jednej nogi.
Ręce i nogi są dla tchórzy!
Ty jesteś Manolo. Ten, który gra na gitarze.
Tak, to ja.
Wiesz, jak byłem młodszy, marzyłem o tym, by śpiewać w operze.
Serio?
Ale jak wiesz...
Muzykowanie nie przystoi Sanchezom-toreadorom.
Ta sama bajka.
Zdeptali nasze marzenia. Komedia.
-On jest nowy. -Przypomina mi mnie.
Tylko mniej przystojnego.
Oczywiście!
To Luis "El Super Macho" Sanchez!
Słynąłem
z tego, że walczyłem z trzema bykami naraz!
Jeden byk jest dla tchórzy!
Dziadku, to ja, Manolo.
Manolo? Bardzo się cieszę, że cię widzę.
Dlaczego zhańbiłeś nasze nazwisko? Brzdąkanie na gitarze?
Nie mogłeś zabić jednego byka?
Byłeś klownem.
Wybacz, kuzynie Chucho.
Witaj w domu, mijo.
Twoja mama bardzo się ucieszy.
Mama?
Manolo.
Mamo.
Manolo!
Tak bardzo tęskniłem!
Synku, to było jak dziura w sercu.
Tak długo na ciebie czekałam.
Ale jeszcze za krótko!
Co ty tu robisz?
Jestem tu, żeby się połączyć z miłością mojego życia.
Pokochasz Marię, mamo.
Jestem tego pewna.
Manolo, wyglądasz jak twój ojciec.
Jesteś taki przystojny.
I zostałem toreadorem. Tak jak chciałaś.
Ja? Oszalałeś?
Historia rodziny niczego cię nie nauczyła?
Co? Ale tata mówił...
Ten Carlos.
Niech no tylko tu trafi.
A teraz chodź, mijo!
Słuchajcie, to mój syn, Manolo!
A to twoje kuzynki, Adelitas. Walczyły podczas Rewolucji.
I wygrałyśmy.
Coś takiego!
Hej, kuzynie.
Być tu z całą rodziną Sanchezów...
I z tobą, mamo.
To fantastyczne.
To jest pałac La Katriny.
Nie widzę.
Dzikus.
Ona ci pomoże znaleźć moją przyszłą synową.
Jak tu ładnie!
I to się nazywa pałac!
Zawsze byliśmy ulubieńcami La Katriny.
Wiesz, jak toreadorzy flirtują ze śmiercią.
I dlatego aż tylu was tu jest.
La Katrina wydaje dla wszystkich wielką ucztę z okazji Święta Zmarłych!
Dzikus.
Poproś ją, mijo.
Moja pani, pomożesz mi odnaleźć Marię Posada?
Nikt ci tu nie pomoże, toreadorze.
Kraina Pamiętanych ma nowego władcę!
Spytasz, kogo? Moją skromną osobę.
Znowu ty?
La Katrina nigdy by ci nie oddała swojego królestwa.
Przegrała zakład.
To do niej podobne.
Wreszcie ta kraina jest moja!
I to twoja zasługa, Manolo.
Co?
La Katrina się założyła, że Maria poślubi ciebie.
Ja postawiłem na Joachima.
A skoro ciebie już tam nie ma,
Maria poślubi Joachima tylko po to, by ochronić swoje ukochane miasto.
Tak więc, wygrałem.
Nie, przecież Maria umarła.
Widziałem.
O, nie.
O, tak.
Mijo, o co chodzi?
Jedno ukąszenie węża po prostu ją uśpiło.
Mój czempion z łatwością obudził
śpiącą królewnę.
O nieba. To cud!
Dzięki ci
Ja... Ja...
Żyje.
Na zdrowie.
Jedno ukąszenie? Twój wąż!
Mnie ukąsił dwa razy!
Oszukiwałeś!
Zapłacisz za to!
Jeszcze nigdy, w żadnym ze światów, nikt
nie ośmielił się tak do mnie odezwać,
jeśli chciał ocaleć.
Pytam więc:
grozisz mi, chłopcze?
Powiem o tobie La Katrinie.
A wtedy ty i ja załatwimy to między sobą!
Nigdy nie dotrzesz do jej nowego królestwa.
Wiem coś o tym. Gniłem tam całe eony.
A teraz wybaczcie mi, muszę zaplanować wesele.
Co się stało?
Zaraz. Gdzie jest Manolo?
Przykro mi, Mario.
Manolo...
Manolo odszedł.
Nie. Niemożliwe.
Przykro mi, dziecko.
Mario, wszyscy żałujemy, że Manolo odszedł,
ale Joachim właśnie uratował ci życie.
Widzisz? On cię zawsze obroni.
Generale, to nie pora.
Proszę, dla dobra wszystkich, mija,
zatrzymaj go tu.
Zostaniesz w San Angel, jeśli za ciebie wyjdę?
Tak, ale nie musisz...
Przyjmuję oświadczyny Joachima.
Ach, młodzieńcza miłość.
Muszę znaleźć La Katrinę! Proszę.
Proszę, pomóżcie mi.
Mijo, zostań tu z nami.
Tu nie ma trosk.
Nic tylko szampańska zabawa.
Z całą rodziną Sanchezów.
I ile tylko dasz radę zjeść churros.
Dziękuję wam, ale nie.
Muszę być z Marią.
To jedyne, czego zawsze pragnąłem.
Jak Manolo wróci?
Zostanie tam na zawsze!
A Maria poślubi Joachima!
Chcecie, żebym mówiła dalej?
Jedno było pewne:
Manolo potrzebował pomocy rodziny.
Jeśli La Katrina jest tam, gdzie gnił Xibalba,
to jest w Krainie Zapomnianych.
-Nie, nie. -Cicho tam!
Manolo, do Krainy Zapomnianych prowadzi tylko jedna droga.
Przez Grotę Dusz
Czeka cię tam niechybna zguba!
Cóż,
to dobry dzień na zgubę.
Cały Sanchez, mówię wam!
Sanchez!
To niemożliwe!
Powodzenia, młody Sanchezie!
Legendarna Grota Dusz
miała się znajdować na skraju Krainy Pamiętanych.
Wielu próbowało do niej dotrzeć, nikt jednak nie powrócił.
Przynajmniej w jednym kawałku.
Caramba, boli od samego patrzenia.
Dlaczego to nie może być Winda Dusz?
Moj artretyzm mnie dobija!
Jesteśmy już?
Udało nam się, mijo.
Chodźcie! Na co czekacie?
Nie jesteś tego godny!
Hej! Mój artretyzm! Zniknął!
Dziadku!
Mamo!
Manolo!
Zmierz się z labiryntem
i zdobądź prawo bycia sądzonym.
Nie widzę go! Podnieś mnie!
Widzę go!
Gdzie on jest?
O-o.
Co? Co się dzieje?
Wszystko dobrze. Zupełnie nic mu nie jest.
Pędź, ile sił!
To było takie piękne.
Zdobyłeś właśnie
prawo do bycia osądzonym.
Ale ostrzegam cię:
żaden śmiertelnik tędy nie przeszedł.
Dla Marii.
Manolo!
Manolo Sanchez,
twoje serce jest czyste i odważne.
Ty i twoi bliscy możecie wejść.
Więcej tego nie rób!
To jest Grota Dusz?
Dziadku! Okaż trochę szacunku.
To
było
kapitalne, chłopie!
Te wielkie głazy robiły
bum, bum, bum! A ty robiłeś...
A potem przyszedł Strażnik Groty i powiedział:
"Osądzę cię tym wielkim mieczem".
Przepraszam. Proszę pana!
A wtedy ty, ty...
Ty przeszedłeś.
Muszę znaleźć La Katrinę.
La Katrinę?
Niestety minąłeś się z nią, Manolo.
Zaraz! Pan mnie zna?
Jasne. My znamy wszystkich.
Znamy Luisa, Carmen i kałużę.
Jak się masz, kałużo?
Cześć, kałużo.
To wszystko jest tu, w Księdze Życia.
Zaraz, gdzie moje maniery?
Wchodźcie!
Manolo i jego rodzina byli pierwszymi, którzy zobaczyli magiczne wodospady
łączące wszystkie światy.
Witajcie w Grocie Dusz!
To się nazywa grota!
Widzicie te wszystkie świece?
Każda z nich to jedno życie.
A ja jestem waszym skromnym, ale uderzająco przystojnym
Świeczkarzem!
Nie rozumiem.
Zaraz, zaraz, czegoś nie zrobiłem. Muszę to zrobić.
Patrzcie teraz.
Ojej!
Kapitalne, co?
To nasza praca!
Tym się zajmujemy!
Patrzcie! Tamta grupa to wasze miasto.
A to jest Maria.
I obok niej, Manolo.
Jedna płonie ogniem życia, a druga...
Kaput.
Widzicie,
jak długo ktoś żywy o was pamięta,
macie prawo żyć w Kranie Pamiętanych.
-Santa Gordita! -Co to jest?
Szakal się zbliża.
Wraz z nim nadchodzi koniec waszego miasta.
Nie będzie nikogo, kto by o was pamiętał.
Wszyscy zostaniemy zapomniani.
Proszę, Świeczkarzu.
Pomóż mi wrócić.
Nie mogę, Manolo.
Santa Chihuahua!
Dobra, dobra.
To jest tak: w Księdze Życia każdy ma swoją historię,
ale stronice życia Manolo
są czyste!
Nie żyłeś życiem, które ci było pisane.
Piszesz swoją własną historię!
To dobrze?
To znaczy, że pomożesz mi znaleźć La Katrinę?
Nie powinienem się wtrącać, ale może mógłbym nagiąć zasady.
Tylko trochę.
W końcu jest Święto Zmarłych.
Prawda, Księgo?
No to już, zróbmy to.
Zabiorę was do La Katriny.
-Idę sam. -Sam?
-Jedną chwileczkę. -Świetnie.
Ja też idę sam.
Mogę coś powiedzieć?
Obok ciebie.
-W zasadzie... -Powinniśmy iść.
"My"? Nie! To zbyt niebezpieczne dla kobiety!
-Zawsze naprzód! -Czekaj!
Walcz do końca!
Próbowałem ich ostrzec.
Już żałuję tej decyzji!
Jesteś pewien, że to tutaj?
Nauczcie się patrzeć, zanim wskoczycie do magicznego wodospadu.
A gdybyście wskoczyli do niewłaściwego?
Mogliście się znaleźć w Tijuanie.
Zdaje się, że tam umarłem.
Witajcie w Krainie Zapomnianych.
Smutna, co?
Biedactwa.
To nas czeka, jeśli się nie pośpieszymy.
Chodźcie.
Oto on: zamek Xibalby.
La Katrina!
Muszę zamienić z tobą słowo, pani!
Manolo?
Skąd się tu wziąłeś?
Miałem małą pomoc.
Cześć.
Świeczkarz. Carmen!
I głowa Luisa?
Ekstra, mój artretyzm wrócił.
Wiem o waszym zakładzie.
Xibalba oszukiwał.
-Co takiego? -Tak!
Posłał dwugłowego węża!
Lepiej zatkajcie teraz uszy.
Xibalba!
Tak, moja droga?
Ty bękarcie trędowatego osła!
Oszukiwałeś!
Znowu!
Nic podobnego.
A, to.
On ma swój rozum. Albo i dwa.
-To niewybaczalne! -Och, proszę!
Nigdy nie nasłałem węża na Marię i nigdy nie dałem tego medalu Joachimowi!
Jakiego medalu?
Tego, którego mu nie dałem.
W ogóle. Wcale. Nigdy.
Kim jest Joachim?
Dałeś Joachimowi Medal Wiecznego Życia?
Tak.
"Medal Wiecznego Życia"?
Ten, kto go ma, nie umrze, i nie da się go ranić.
Mogę cię prosić o pomoc?
Dziękuję.
Ja też mogę prosić?
Mój syn na to nie zasłużył.
Słuchaj, muszę wrócić.
To mu się należy.
Proszę, Balby.
"Balby"?
Nie. Nigdy.
-Lepiej się zgódź! -Nie.
To może się zgodzisz na zakład?
-Zakład? -Jeśli wygram,
zwrócisz mi moje życie.
Nie masz niczego dla mnie.
Ale ja mam.
Jeśli wygrasz, Xibalba, możesz rządzić obydwoma królestwami.
Wyznacz zadanie, jakie tylko chcesz, a ja cię pokonam.
Co? Boisz się, że mógłbyś przegrać?
Co robisz, dzieciaku?
Zakładamy się?
Zakładamy się.
Powiedz mi, chłopcze, co ci nie daje spać po nocach?
Co cię zżera od środka?
Powiedz, czego boisz się najbardziej?
Właśnie.
Manolo Sanchez!
Będziesz musiał pokonać każdego byka,
który kiedykolwiek zginął z ręki Sancheza!
To przecież tysiące!
Wszystkie
naraz,
bez wyjątku!
Jeśli wykonasz to zadanie,
znów będziesz żył.
Jeśli mu nie podołasz, zostaniesz zapomniany.
Na zawsze.
To niemożliwe. Niewykonalne.
Dasz radę!
Nic się wam nie stało?
Szakal nadchodzi! Na czele całej armii!
Ostrzeżcie generała Posadę.
Ja ich tu przytrzymam.
Kto chce być pierwszy?
Nienawidzę
toreadorów.
To się nie krępuj.
Manolo!
Uciekaj stamtąd!
Co się dzieje?
-Carlos! -Carmen!
Manolo! Jest tu twój ojciec!
Papa?
Szakal i jego ludzie są u bram San Angel!
No nie, ktoś tu nieźle namieszał.
Mario Posada,
czy bierzesz sobie Joachima za męża?
Tak.
Dla dobra San Angel.
A ty, Joachimie,
czy bierzesz sobie Marię za żonę?
Ja...
Szakal tu jest!
Mój medal. Został przy drugim mundurze.
Muszę lecieć.
Ale tylko Joachim może pokonać Szakala.
My możemy z nimi walczyć, papo.
Wstawaj i walcz jak Sanchez!
Mama? Co ty tu robisz?
Cholesterol.
Ludzie!
Słuchajcie!
Wiem, że się boicie, ale rozejrzyjcie się.
-Widzicie to, co ja? -Nie.
Widzę dumnych ludzi, gotowych walczyć o ukochane miasto.
I widzę, że w każdym z was są niewyczerpane pokłady siły.
Tak,
nawet w tobie, Pepe.
Tego Święta Zmarłych nikt nie zapomni!
Pokażemy Szakalowi,
że zadarł z niewłaściwym miastem.
San Angel,
przysięgam na przodków, że nie przegramy!
Nie dziś.
Medal!
Nigdy!
Kto jest ze mną?
Jesteś jak syn, którego nigdy nie miałem!
Tylko dużo ładniejsza!
Hej, Szakal! Dlaczego się nie zmierzysz z kimś równym sobie?
Bo nikt nie jest taki duży, człowieku.
Gdzie byłeś?
Jak dobrze, że...
Hej, żołnierzyku,
oddaj mi ten medal.
Ale już!
Wszystko przez głupi medal?
To kpiny?
Nie teraz, Mario. To czas Joachima.
Joachim!
Hej, kolego, pogadajmy.
Joachim!
Joachim?
Bestię zamroczyło!
Czas kończyć.
Tak!
Kończ! Kończ!
Co on robi?
Graj zawsze z serca Maria
Toro, w pierś się biję
Bo dziś rozumiem już
Nie miała nigdy szlachetna krew na piasku znaleźć się
Niesłusznie tak cierpiałeś Jak przed tobą tylu krewnych twych
Przyjmij to "przepraszam"
Choć spóźnione jest
Proszę, przebacz
Toro, przebacz
Usłysz pieśń
Bo nutą prawdy brzmi
I choć walczyć kazano nam
Ku dobroci w twym sercu wyciągam ja dłoń
Gdy wybaczysz mi dziś
Miłość będzie żyć
Gdy wybaczysz mi dziś
Miłość będzie żyć
Gdy wybaczysz mi dziś
Miłość
Miłość będzie żyć
-Zrobił to! -O, tak!
Tak. Muszę mu to przyznać.
Ale jak mu się to udało?
Jest Sanchezem.
Xibalba się mylił.
To nie lęk przed walką paraliżował Manolo.
Mówiłem ci, że Sanchez nigdy nie przeprasza.
Papo, ja...
Ale właśnie to zmieniłeś.
Powinienem być lepszym ojcem.
Bardzo przepraszam.
Nie.
Chciałeś dla mnie jak najlepiej.
Jestem z ciebie taki dumny, synu.
Kocham cię, papo.
Na tej arenie Manolo pokonał swój największy lęk:
lęk przed byciem sobą.
Zgodnie z przedwiecznymi zasadami
dajemy ci życie.
Uważaj tam na siebie, mijo.
Proszę, Szakalu,
nie krzywdź ich.
Tak.
Tak!
Medal jest mój!
Co?
Manolo?
Potrzymaj mi to, amigo.
Mój ojciec mi mówi, że nienawidzisz toreadorów.
Nienawidzę każdego.
Tak. Właśnie.
Dobra. Zaczynajmy.
Ty i jaka armia?
To Święto Zmarłych, Manolo.
A w swoje święto mamy większą niż zwykle...
Swobodę.
Powodzenia!
Dziękuję!
Zawsze naprzód.
Walcz do końca!
Teraz to zrobi.
Trzeba go zwerbować do kapeli.
Teraz twoja kolej!
Dobra, ja też ładnie śpiewam.
To ja mówię: "Nieźle wyglądasz. Fajna fryzura".
A on: "Twoja też niczego sobie".
To moje boty?
Na mnie lepiej wyglądają.
Chodź no tu, kochasiu!
Medal!
Dziękuję
Schowaj mnie!
Szakal!
Znaleźliśmy medal!
TOWARZYSZE BRONI,
WYZWÓLCIE W SOBIE BESTIĘ!
????
Skończyłem z zabawą!
Mam to pod kontrolą.
Nie, nie, nie! Ja mam!
Mówiłam wam, że uczyłam się też kung fu?
-Dość! -Uwaga!
Puszczaj mnie!
Dajcie mi mój medal albo wasza kobieta zapłaci!
Mężczyźni. Typowe!
Idź szukać medalu.
Ale Maria...
Znajdź ten medal.
Zajmę się tym.
Jasne. Joachim!
Uratuję cię, mały Sanchezie!
Powodzenia, Manolo!
Skop mu tyłek, wnuku.
A ty dokąd?
Muszę się dostać na górę!
Miałem rację!
Jesteś największym Sanchezem ze wszystkich!
Zatańczysz, senorita?
Myślałam, że nigdy nie spytasz.
Całkiem nieźle, gitarzysto!
Teraz twoja kolej!
Uwaga, siostry!
Ratujcie się!
Cześć, Mario!
Cześć!
Zabieram to miasto z sobą!
Koniec z cieniami, tato.
Zawsze naprzód.
Walcz do końca.
-Manolo, filar! -Widzę.
Nie. Nie!
Hej!
Nie przestawaj walczyć o to, co słuszne.
Czekaj, co?
Manolo!
Adios, bracie!
Co on robi?
Nie zapomnij mnie.
Nie!
Szakal pokonany!
Odwrót!
Manolo?
To ja, mi amor.
Jakim cudem przeżyłeś?
Na mnie nie patrz.
Joachim.
Dałeś mi medal.
Chciałeś się poświęcić
dla mnie.
Pomyślałem, że może czas...
zachować się jak prawdziwy bohater. Jak ty, Manolo.
Nic ci nie jest?
Nigdy nie widziałem wyraźniej.
Czas zacząć rzucać własne cienie.
I pisać własne historie.
I tak Joachim zrozumiał, że aby być prawdziwym bohaterem...
Trzeba myśleć o innych.
Pozostało jeszcze jedno do zrobienia,
synu.
Bierzesz sobie Manolo za męża?
Tak.
Na mocy władzy udzielonej nam przez Księgę Życia
ogłaszamy was mężem i żoną.
Możesz pocałować...
pana młodego?
Będzie wspaniałą panią Sanchez.
A dziś było bardzo udane Święto
Zmarłych.
Cóż,
chyba wygrałaś zakład, mi amor.
I zdobyłaś moje serce, kolejny raz.
Balby...
Bardzo przepraszam, kochanie.
Zasługujesz na kogoś lepszego niż ja. Teraz to wiem.
Przebaczysz mi?
Tak.
Mężu, co powiesz na piosenkę?
Jak pani sobie życzy, pani Sanchez.
Nie opuszczę cię
Choćby przyszło spaść
Będę skałą, która wytrwa Gdy zechcesz się wspiąć
By spojrzeć w dół
I nie dam ci spaść
Nie puszczę
cię
Gdziekolwiek będziesz ty Gdziekolwiek będziesz ty
Będę ja
Gdziekolwiek będziesz ty Gdziekolwiek będziesz ty
Będę ja
Nie rozerwiesz dwóch gorących serc Które biją teraz w nas
Przyrzeknijmy jej nie stracić I niech wiecznie trwa
Miłość ta
I nie dam ci spaść
Nie dam ci spaść
Nie puszczę cię
Gdziekolwiek będziesz ty Gdziekolwiek będziesz ty
Będę ja
Będę tam
Gdziekolwiek będziesz ty
Będę ja
Gdziekolwiek będziesz ty Gdziekolwiek będziesz ty
Będę ja
A świat się kręci dalej
i snują się opowieści,
a ludzie przychodzą i odchodzą,
ale nigdy nie są zapomniani.
A jedyna znana prawda, która potwierdziła się raz jeszcze,
jest taka, że prawdziwa miłość,
miłość dobra, ta najlepsza,
nie umiera nigdy.
Caramba, zawsze mnie to bierze.
Dobrze, dzieciaki, musimy zamykać.
Autobus na pewno już czeka.
Adios, piękna pani!
Adios, Sasha!
La Katrina?
La Katrina!
Nigdy nie przestaniesz mnie zdumiewać,
mi amor. Tyle pasji.
Każdy może umrzeć.
Te dzieciaki będą miały odwagę żyć.
Idę o zakład, że masz rację, ukochana.
Pisz swoją własną historię.
Tłumaczenie: Arleta Walczak, Deluxe